Lades

İnsan en çok sevdiğine kırılır diye bir söz vardır ve hakeza doğrudur da… Nafile bir sebepten küsüp yıllarca barışmayı bilemeyen anne-baba ile çocuklar arasındaki ilişkiyi de böyle açıklarım kendimce. Nihayet bir kişiyi en çok anne babası sevebilir bu nedenle de en çok onlar kırılabilir, kırılma derecesi ne kadar derin olursa o yaranın iyileşmesi de o kadar zor oluyor. Ne yazık ki bu şekilde hüzünlü akıp giden pek çok hayat yaşanıyor ülkemizde. Aslında 'ömür kısa bir gün mecburi ayrılık olacak zaten öncesinde ayrı düşmeye gerek yok hem de varlık sebebi olan insanlara' diye düşünerek hareket etmek lazım.

Bir de arkadaşlarımız vardır böyle çok sevdiğimiz bu nedenle de kırılmaya meyilli olduğumuz. Bir zamanlar üzerine titrediğimiz ya da üzerimize titreyen insanlar...sonra da bir bakıyoruz ki araya mesafeler, zaman girmiş ve kaybolmuş o muhabbet, o sevgi. 

Çevremde çok samimi insanlar görünce hep 3-5 sene sonrasını o kişiler için gözümün önüne getiririm, bu samimiyet o zaman yerini zoraki bir muhabbete bırakacaktır diye düşünürüm. Ne yazık ki çoğunlukla da haklı çıkarım. Çünkü arkadaşlıklar ortak bağlara dayalıdır, ortak konular azaldıkça arkadaşlık da biter. Eskiden “dost” kavramı vardı akla vefayı getirirdi ve de çok güzel bir şeydi. Günümüzde o vefa pek kalmadığı için ben bu kavramı artık kullanmıyorum. Daha doğrusu günümüzdeki riyakar ilişkilerde kirlensin istemiyorum. “dost” kavramı mazide o eski anlamlı haliyle kalsın daha iyi bence. Mesela “baba dostu” diye bir kavram vardı… ne kadar güven verici bir kelimeydi o zamanlarda “dost” …

şimdi ise aşık veysel’in deyimiyle

              “Dost dost diye nicesine sarıldım

                Benim sadık yarim kara topraktır.

                Beyhude dolandım, boşa yorumdum.

               Benim sadık yarim kara topraktır.”

Her şeyin yapay ve sanal olduğu günümüzde arkadaşlıklar da böyle artık gelip geçici. Neyse fazla düşünmemek en iyisi ama dikkatli olmakta da fayda var bugünün dostu yarının düşmanı oluveriyor nedense .

Yedi güzel adam

Edebiyatçı deyince aklıma gelen ilk şey sigara ya da bir kadeh oluyor…bu durum saçma olabilir ama bilinen şair ya da yazarlarımızın fotoğraflarında hep böyle bir ayrıntı vardır. Öyle ki ben bile edebiyatta iz bırakmak için biraz bohem gerektiğine inanmaktayım. Son dönem yazarlarımızdan Elif Şafak hanım da bu konuda siyah süt romanında benimle aynı fikirde olduğunu “ hamile kalmadan önce sigara içmezsem yazamayacağımı düşünürdüm” gibi sözlerle ifade ediyor. Oysa edebiyatçı dediğin güzel alışkanlıklarla örnek olmalı kötü bir alışkanlığı varsa bile bunu sergilememeli diye düşünüyorum.

Trt ekranlarında yayınlanan yedi güzel adam dizisi bu şekilde kötü alışkanlıkları olmayan ama etkili kaleme sahip edebiyatçılarımızın da olduğunu bize göstermiş oldu. Kendi adıma Cahit Zarifoğlu gibi ismiyle özdeşleşmiş zarif bir karaktere sahip değerimizi bu dizi ile tanıdım ve hayran kaldım diyebilirim. Zarif kişiliğin arkasında çılgınlıkları ve melankolik bir ruh halini barındırabilen aynı zamanda da caminin yolunu bilen bir şair alışık olmadığımız bir imaj şüphesiz. Böyle isimlere ihtiyacımız var, halihazırda olanları tanımaya ise daha çok ihtiyacımız var…