Filmi merak ettim ve fazla vakit kaybetmeden sinemada izledim. Filmi izlediğim salonda boş yer yoktu. Filmin sonunda ise gözleri yaşarmayan kalmamıştı. Oysa film mutlu sonla bitiyordu. O kadar hasret kalmışız ki mutlu biten hikayelere, merhamet sahibi karakterlere, vicdanı her şeyden üstün gelen insanlara... Filmin başrol karakteri tam da böyle biri merhameti ve vicdanı zamandan, mekandan, dilden, ırktan daha baskın gelmiş bir Türk askeri.
Kore savaşında kimsesiz kalmış küçük bir kız çocuğuna 15 ay boyunca babalık etmiş, kızı gibi benimsemiş, ayrıldıktan sonra da yıllarca hasretini çekmiş bir adam. hikaye özetle böyle Ayla ve Süleyman astsubayın savaşta başlayıp yıllar süren ayrılıktan sonra yeniden buluşmasıyla neticelenen öyküsü.
hikayenin gerçekliği ile birlikte senaryoya eklenen ara hikayeler ve yan karakterlerin özelliği de keyifli bir süreklilik katmış işin içine. dolayısıyla hiç sıkılmadan sonuna kadar izlenebilen bir film çıkmış ortaya. Bu nedenle de izledikten sonra daha 1 hafta bile geçmeden 2.kez gittim Ayla filmini izlemeye yine gözümde yaşlarla bitirdim filmi ve yine salonda boş yer yoktu. Demek ki kaliteli bir iş olunca sahipleniyoruz, hak ettiği değeri veriyoruz.
Oyunculuklar gayet başarılı ve film müzikleri de çok iyi seçilmişti. Kısacası Oscar'ı verirler mi bilmem ama bizim gönlümüzde unutulmayacak bir yeri çoktan aldı.
